Mevrouw Z. is sinds de jaren 90 in Nederland om te werken. Vanaf het moment dat zij geen verblijfsvergunning en zorgverzekering meer heeft, ging zij niet meer naar haar huisarts. Toen zij zich echt ziek voelde en veel pijn had aan haar voet, bijna niet meer kon lopen en niet meer kon werken, wist zij niet waar hij heen kon voor medische hulp. Via via hoorde zij van een welzijnsorganisatie en kwam daar per toeval een zorgbus tegen. Zij is erg dankbaar voor alle hulp die zij heeft gekregen.
Zonder zorgbus was mevrouw Z. misschien wel nooit geholpen
Zonder zorgbus was mevrouw Z. misschien wel nooit geholpen
DownloadIntroductie luisterverhaal
Dit is het verhaal van mevrouw Z. Zij kwam 30 jaar geleden naar Nederland om te werken. Zij raakte haar verblijfsvergunning kwijt en daarmee ook haar zorgverzekering. Zij kreeg pijn aan haar voet en kon niet meer lopen.
Mevrouw Z
Momenteel heb ik onderdak in een maatschappelijke opvang. Daar ben ik erg dankbaar voor.
In de jaren ’90 ben ik naar Nederland gekomen voor werk. Ik werkte hier ‘illegaal wit’.
Nadat ik mijn verblijfsvergunning kwijtraakte kreeg ik steeds meer problemen. Ik had geen huis meer, geen geld en geen zorgverzekering. Ik kon nergens heen. Iemand zei tegen mij; ga naar het inloophuis voor ongedocumenteerden. Maar ik wist helemaal niet wat dat was. Ik kende het niet.
Op een gegeven moment voelde ik mij niet goed. Ik was veel aan het zweten. Vanwege een te hoge bloeddruk was ik moe en ik had heel veel pijn aan mijn voet, ik kon amper lopen.
Ik ben naar het inloophuis gegaan en daar stond een zorgbus. Ik kende dat niet en vroeg ook aan andere mensen: Wat is dat? Ik begreep dat de zorgbus mensen helpt en ik ben naar binnen gegaan. Bij de zorgbus hebben ze gelijk medicijnen voor mij opgeschreven en ik kon die gelijk ophalen bij de apotheek ernaast. Daarna ben ik doorgelopen naar het inloophuis en had een intake bij Marianne. Zij heeft mij gewoon verteld hoe het werkt en gelijk naar de huisarts gestuurd. Ik kon mij daar gewoon inschrijven, direct!
De huisarts gaf me ook een verwijzing naar het ziekenhuis. Als ik daar ben loop ik met mijn verwijzing naar de balie. Daar haal ik een ‘papiertje’ op en dat is het. Met dat papiertje kan ik gewoon naar binnen en naar de specialist. Dat is makkelijk.
Ik kreeg vroeger wel rekeningen, maar nu niet meer. Dat is geregeld, die gaan nu gelijk naar het inloophuis en die regelen het met het CAK. Ik heb nu ook een stempelkaart voor de medicijnen. En ik had als kind polio. Aan mijn voet. Marianne heeft ook geregeld dat ik aangepaste schoenen heb gekregen.
Toen ik nog wel verzekerd was, ging ik wel naar de huisarts. Maar toen ik niet meer verzekerd was, ben ik niet meer gegaan. Ik wist niet of dat nog wel kon en hoe het werkte.
Ik ben zo dankbaar met de hulp van de verpleegkundige van het inloophuis. Marianne is echt een engel.