Sander is diep ongelukkig nadat een begeleider in de gehandicaptenzorg misbruik van hem maakte

Sander: ‘Mijn begeleider Jeroen was lief voor mij. Ik was eenzaam en had een klik met hem. En hij ook met mij. Normaal vertrouw ik mensen niet echt, maar hij was  mijn vriend. Omdat hij  lief was mocht hij mij knuffelen. Later wilde hij ook aan me voelen. Dat vond hij fijn maar ik eigenlijk niet. Daarna vroeg hij me een aantal keren om aan zijn kruis te voelen. Dat deed ik dan, want ik wou hem niet kwijt raken als vriend. Jeroen zei dat ik t het aan niemand mocht vertellen. Dat durfde ik ook niet. Ik was bang dat anderen boos zouden worden of me niet zouden geloven. 
Een keer kwam er opeens iemand van de groep binnen toen Jeroen net klaar met me was. Hij zag dat er wat met me was… Toen durfde ik het hem te vertellen. Hij zei dat het fout was wat Jeroen met mij heeft gedaan. Toen  heeft hij me geholpen het te vertellen aan de andere begeleiders. Ze luisterden goed naar me en vonden het heel erg wat Jeroen gedaan had. 
Jeroen is nu weg. Ik hoorde dat hij wel weer op een andere groep ver weg werkt. Soms mis ik hem nog, maar ik ben eigenlijk ook boos op hem omdat hij deed alsof hij mijn vriend was. Als er nu een nieuwe begeleider op de groep staat, word ik heel erg bang. Dan ga ik naar mijn kamer. Dan mag niemand mijn kamer in en wil ik geen hulp krijgen. Ik snijd mezelf nu vaker in mijn armen en ik word boos op de begeleiders. Ik gooi vaker met spullen naar ze en denk vaak aan doodgaan, dan stopt alles tenminste. Ze willen dat ik het aan de politie vertel en met iemand ga praten. Maar ik wil er nooit meer over praten! Ik houd afstand van begeleiders. Op mezelf wonen lukt mij niet, en ik laat niemand dichtbij komen. Ik zit mijn de tijd hier uit. Maar voor mij hoeft het sowieso allemaal niet meer.’