weblogberichten

De impact van een heftig rapport

‘s Avonds half twaalf, veel te laat - mijn wekker gaat om zes uur - maar slapen lukt nog niet. Het rapport ‘Onvoldoende beschermd’ van de Commissie De Winter is vanmiddag openbaar geworden. Tussen de zwemles en voetbaltrainingen door heb ik er nog niet goed genoeg naar kunnen kijken, maar uit de berichten in de pers blijkt de impact. Het houdt me bezig: de ontluisterende aantallen, het tijdsbestek van het rapport van 1945 tot nu….

Kariene Ensink
Kariene Ensink, senior inspecteur Jeugd

Ik ben bang dat alles wat ik opschrijf afbreuk doet aan de impact en heftigheid van het rapport. Onvoldoende recht doet aan elk kind in de jeugdzorg dat beschadigd is in welke vorm dan ook. Een kind dat dusdanig in zijn of haar ontwikkeling wordt bedreigd dat de overheid het in bescherming moet nemen. Wat verschrikkelijk dat juist deze kinderen zich te vaak niet veilig voelen en met geweld te maken hebben.

Dit is één van mijn drijfveren voor mijn werk bij de inspectie.

Jeugdigen die veiligheid moeten ervaren, maar extra trauma’s oplopen. De impact daarvan op de rest van hun leven: ik word naar wanneer ik er aan denk. Dit is één van mijn drijfveren voor mijn werk bij de inspectie. Het rapport meldt dat het toezicht tekort schiet. Dit trek ik mij aan. Eerder schreef ik in een blog mijn wens om samen met mijn collega’s verschil te kunnen maken. In Nieuwsuur kwam het toezicht aan de orde. Dat inspecteurs niet naar instellingen zouden toegaan. Ik voel me onbestemd. Elke dag word ik gedreven door de hoop om bij te dragen aan kwalitatief goede en veilige hulp.

Ik denk aan gisteren. Samen met mijn collega heb ik een tweet opgesteld die we zullen plaatsen bij de Factsheet Terugdringen vrijheidsbeperkende maatregelen: ‘We spraken 54 jeugdigen, bezochten 11 instellingen en 14 locaties’. Ik denk aan de jeugdigen die ik de afgelopen jaren gesproken heb. Want mijn collega’s en ik: we willen ze spreken. We hebben ze zelfs keihard nodig, om het beeld helemaal compleet te krijgen. Mijn eerdere blog sloot ik af met: Ik weet dat ik er niet voor kan zorgen dat er vanaf morgen passende hulp is voor alle jeugdigen. Of dat we zicht hebben op iedere jeugdhulpaanbieder en dat we alle misstanden boven tafel krijgen. Maar ik weet wel dat ik iedere dag opnieuw probeer om het verschil te maken.

Daarom ben ik trots wanneer ons toezicht, in welke vorm dan ook, resulteert in verbeteringen die echt ten goede komen aan kinderen die afhankelijk zijn van jeugdhulp.

Hun verhalen en dit rapport zullen ons helpen, ons scherpen.

We mogen nooit genoegen nemen. Nooit denken dat we er al zijn. Er zijn nog vele stappen te zetten, maar we moeten niet vergeten dat er ook al veel stappen gezet zijn. Ik kan helaas niets meer doen voor al die kinderen die in het verleden beschadigd zijn tijdens hun verblijf binnen de jeugdhulp.

Hun verhalen en dit rapport zullen ons helpen, ons scherpen. Mijn collega’s en ik: we zullen hiervoor onze uiterste best doen.