weblogberichten

De impact van een heftig rapport

‘s Avonds half twaalf, veel te laat - mijn wekker gaat om zes uur - maar slapen lukt nog niet. Het rapport ‘Onvoldoende beschermd’ van de Commissie De Winter is vanmiddag openbaar geworden. Tussen de zwemles en voetbaltrainingen door heb ik er nog niet goed genoeg naar kunnen kijken, maar uit de berichten in de pers blijkt de impact. Het houdt me bezig: de ontluisterende aantallen, het tijdsbestek van het rapport van 1945 tot nu….

Kariene Ensink

Kariene Ensink, senior inspecteur Jeugd

Ik ben bang dat alles wat ik opschrijf afbreuk doet aan de impact en heftigheid van het rapport. Onvoldoende recht doet aan elk kind in de jeugdzorg dat beschadigd is in welke vorm dan ook. Een kind dat dusdanig in zijn of haar ontwikkeling wordt bedreigd dat de overheid het in bescherming moet nemen. Wat verschrikkelijk dat juist deze kinderen zich te vaak niet veilig voelen en met geweld te maken hebben.

Dit is één van mijn drijfveren voor mijn werk bij de inspectie.

Jeugdigen die veiligheid moeten ervaren, maar extra trauma’s oplopen. De impact daarvan op de rest van hun leven: ik word naar wanneer ik er aan denk. Dit is één van mijn drijfveren voor mijn werk bij de inspectie. Het rapport meldt dat het toezicht tekort schiet. Dit trek ik mij aan. Eerder schreef ik in een blog mijn wens om samen met mijn collega’s verschil te kunnen maken. In Nieuwsuur kwam het toezicht aan de orde. Dat inspecteurs niet naar instellingen zouden toegaan. Ik voel me onbestemd. Elke dag word ik gedreven door de hoop om bij te dragen aan kwalitatief goede en veilige hulp.

Ik denk aan gisteren. Samen met mijn collega heb ik een tweet opgesteld die we zullen plaatsen bij de Factsheet Terugdringen vrijheidsbeperkende maatregelen: ‘We spraken 54 jeugdigen, bezochten 11 instellingen en 14 locaties’. Ik denk aan de jeugdigen die ik de afgelopen jaren gesproken heb. Want mijn collega’s en ik: we willen ze spreken. We hebben ze zelfs keihard nodig, om het beeld helemaal compleet te krijgen. Mijn eerdere blog sloot ik af met: Ik weet dat ik er niet voor kan zorgen dat er vanaf morgen passende hulp is voor alle jeugdigen. Of dat we zicht hebben op iedere jeugdhulpaanbieder en dat we alle misstanden boven tafel krijgen. Maar ik weet wel dat ik iedere dag opnieuw probeer om het verschil te maken.

Daarom ben ik trots wanneer ons toezicht, in welke vorm dan ook, resulteert in verbeteringen die echt ten goede komen aan kinderen die afhankelijk zijn van jeugdhulp.

Hun verhalen en dit rapport zullen ons helpen, ons scherpen.

We mogen nooit genoegen nemen. Nooit denken dat we er al zijn. Er zijn nog vele stappen te zetten, maar we moeten niet vergeten dat er ook al veel stappen gezet zijn. Ik kan helaas niets meer doen voor al die kinderen die in het verleden beschadigd zijn tijdens hun verblijf binnen de jeugdhulp.

Hun verhalen en dit rapport zullen ons helpen, ons scherpen. Mijn collega’s en ik: we zullen hiervoor onze uiterste best doen.

Reactie toevoegen

U kunt hier een reactie plaatsen. Ongepaste reacties worden niet geplaatst. Uw reactie mag maximaal 2000 karakters tellen.

Uw reactie mag maximaal 2000 karakters lang zijn.

Reacties

  • Beste Jimmy,

    Hartelijk dank voor je reactie en je openheid. We moeten de slachtoffers van toen en nu inderdaad recht in de ogen kijken om de bladzijde te kunnen keren. Juist door jullie inbreng kunnen we de kwaliteit en veiligheid van de jeugdzorg in Nederland verbeteren en voorkomen dat zoiets ooit weer kan gebeuren. Daarom gaan we als IGJ steeds met patiënten en cliënten en dus ook jeugdigen in gesprek als we op bezoek zijn.

    Als jij behoefte hebt aan persoonlijk advies of hulp van Slachtofferhulp Nederland , dan kun je telefonisch (0900-9999-001), via chat of e-mail terecht op de website Verbreek de Stilte. Ook ons Landelijk Meldpunt Zorg verwijst daarnaar.

    Met vriendelijke groet, Kariene Ensink

    Van: Kariene Ensink | 27-06-2019, 16:14

  • maar wat doen wij met mensen die dit niet meer te boven zijn gekomen ?, welke hulp om nog een beetje een bestaan te hebben kunnen wij hen bieden ?. Wat kunnen gemeentes doen om deze mensen een menswaardig bestaan te bieden in de herfst van hun leven ?.

    Van: jw | 27-06-2019, 07:43

  • " Ik kan helaas niets meer doen voor al die kinderen die in het verleden beschadigd zijn tijdens hun verblijf binnen de jeugdhulp."

    Natuurlijk gaat om het om kinderen van nu, we moeten voorkomen dat zoiets ooit weer kan gebeuren. Maar hoe keer je een bladzijde, als je de slachtoffers van toen niet recht in de ogen wilt kijken?

    "Hun verhalen en dit rapport zullen ons helpen, ons scherpen. Mijn collega’s en ik: we zullen hiervoor onze uiterste best doen."

    Als één van de vele slachtoffers van toen ben ik, na het verschijnen van het rapport en met een officiële erkenning en excuus op zak van Jeugdzorg, NU nog steeds niets door de overheid serieus genomen, zoals een fatsoenlijk gesprek dat ik wilde met iemand van het ministerie van VWS omtrent de gevolgen van bijna 14 jaar extreem geweld in pleegzorg. In een mail wordt aangegeven dat een gesprek wordt niets nodig gevonden, niet wordt toegestaan. Ik krijg de kans niet om uit te leggen welke gevolgen er zijn en wat zoiets in het dagelijks leven betekent - mij bedreigd voelen in een samenleving die niets begrijpt. . DAT is de Nederlandse overheid. Ik wacht al bijna 17 jaar op afgestemde psychische hulp en men wil mij niet eens te woord staan. Wie neemt ons als slachtoffer eindelijk eens serieus? Als wij niet serieus genomen worden, hoe kunnen we dan geloven dat men de kinderen van nu wel serieus zal nemen?

    Van: Jimmy Groen | 21-06-2019, 20:12

Hoort bij